xoves, 19 de novembro de 2015

O tempo fuxe, a poesía,fica nos ollos da xente

I
A poesía está desnuda
a rúa late
ruxe como navíos perdidos
e ninguén, ninguén 
todos durmen
e o ceo é unha noria de nimbos
as estrelas eran farois
agora as ventás
rebélanse contra o negro da noite

II
Subo ao urbano
non podo ver os ollos da xente
miran ao infinito
seguen a chuvia esvarando pola ventá
as voces mestúranse

III
Tempus fugit

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Licencia Creative Commons